جای خالی وفاق اخلاقی در هماهنگی بزرگ ملی ما

ناصر کاخساز

بیست و دوم بهمن امسال، شکست مادی و معنوی حاکمیت دینی به نمایش گذاشته شد.

حکومت با همهی آرایش نیروهای امنیتی و نظامی خود، و استفاده از همهی قدرتاش نتوانست امنیت گورستانی دلخواه خود را در کشور ما پیاده کند و در مبارزهی آزادیخواهانه و رهائی بخش کنونی ترک و تردید بیاندازد.
گزند ناپذیر ماندن روحیهی مبارزه، دستآورد بزرگی است که امروز (بیست و دو بهمن ۱۳۸۸) میتوان به آن مباهی بود. رئیس جمهور دست نشانده این روز را « روز تشییع جنازهی سرمایهداری لیبرال» نامیده بود اما امروز جنازهی حاکمیت دینی بود که بر دوش سپاه و بسیج و دیگر نیروهای سرکوباش حمل میشد.
مردم با جسارتشان دیکتاتوری مذهبی را گیج و عصبی کردهاند و او را واداشتهاند که با دست زدن به سرکوبی که از همهی مرزهای مرسوم گذشته است، روند نابودی خود را تسریع کند.
سرکوب وحشیانهی حکومتی در بیست و دو بهمن امسال نشان داد که جنبش نمیتواند تنها روی یک پای خود حرکت کند و از پای دیگرش سود نجوید. جنبش ما اکنون در آستانهی ورود به اعتصابهای صنفی و سندیکائی است و باید به آن سو هدایت شود. انجام این مهم اما به وحدت ملی و یکپارچگی اخلاقی در جامعهی ایرانی داخل و خارج نیاز دارد.
این یکپارچگی اخلاقی از دو سو تهدید میشود:
۱- از سوی گرایشهای تندروانه و چپروانه که خواستهای حداکثر و حداقل را از یکدیگر تمیز نمیدهند.
۲- از جانب گرایش محافظهکاری که در میان اصلاحطلبان در حال گسترش است؛ گرچه به هیچوجه همهی اصلاحطلبان در بر نمیگیرد. این گروه میخواهد شعار زنده باد جمهوری اسلامی را به پیش صحنه بیاورد و مردم را با این شعار در میدان نگهدارد. در حالی که بدینسان ریشههای خود را در حاکمیت به ذهن مردم میآورد و مردم را از هزینه دادن و فداکاری به تردید میاندازد. و به اخلاق مبارزاتی آنها آسیب میزند.
اگر ما نتوانیم بر اختلافهای اخلاقی میان خود چیرگی یابیم، چگونه خواهیم توانست نقش خود را در ژرف شدن جنبش ایفا کنیم؟
ما چگونه به جسارت جوانان در رویاروئی مستقیم با این رژیم وحشی احترام میگذاریم هنگامی که اسیر اختلافهای خود میشویم، به گونهای که از برگزاری یک تظاهرات مشترک ناتوانیم؟ (به عنوان نمونه در شهر کلن به مناسبت ۲۲ بهمن سه تظاهرات برگزار شده است.) و همین پراکندگی به روحیهی مشارکت در تظاهرات به سختی آسیب زده است.
تنها با وحدت عملی، گِردِ محورِ اخلاقیِ حرمت نهادن به مبارزهی جسورانهی هموطنانمان، در خیابانهای میهن است که میتوانیم بر این گونه اختلافها، که بیشتر جنبهی اخلاقی دارند تا عقیدتی، چیرگی یابیم.
از ایرانیان خارج از کشور انتظار نمیرود که اختلافهای خود را به سرعت حل کنند، اما انتظار میرود که بتوانند با حفظ اختلافهای خود، به احترام شجاعت و از خود گذشتگی مردم در خیابانهای ایران، دستکم به همکاری عملی، برای نمایش حمایت خود از آنان، تن دهند.

ناصر کاخساز
۲۲ بهمن ۱۳۸۸

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/21044/